Aflevering 1: Boordevol inspiratie maar ook met tonnen energie worden de 12 designers in de Vilvoordse kringloopwinkel Télévil door Evi Hanssen opgewacht voor hun allereerste opdracht.

Aan de slag met recyclagemateriaal

Ze krijgen al snel te horen dat ze tussen de zakken onverkoopbare en onbruikbare kleding naarstig op zoek moeten gaan naar stukken kleding, stoffen en accessoires waarmee zij elk een silhouet moeten ontwerpen.

Hiermee moeten ze de jury – ontwerper Christophe Coppens, Chief Buying Officer van JBC Ann Claes, mode-journaliste Veerle Windels en gastjurylid Walter Van Beirendonck – overtuigen. De designers moeten hen met deze creatie duidelijk maken wat hun visie op mode is.

Alles met de hand naaien

In het geïmproviseerde atelier van de kringloopwinkel probeert coach Erik Verdonck hen bij te staan met de nodige tips, maar eveneens met enkele kristische opmerkingen waarmee hij hoopt hun creativiteit nog wat aan te zwengelen. De designers ontdekken dat er geen naaimachines voorhanden zijn en dat hun ontwerp dus met de hand genaaid zal moeten worden. Sommigen geven grif toe dat ze nog nooit zonder een naaimachine gewerkt hebben. Anderen schrikt het handwerk totaal niet af, zelfs al moeten ze er hun nachtrust voor laten.

De klok tikt genadeloos verder. De volgende dag moet elk model de creatie van zijn of haar designer dragen en voor de jury defileren. De jury mag aan één ontwerper immuniteit schenken voor de volgende opdracht, maar moet tevens één ontwerper al meteen huiswaarts sturen. Voor de designers breken spannende momenten aan want dit is de eerste keer dat een professionele jury hun ontwerpen grondig onder de loep zal nemen en zich zal uitspreken over het potentieel ervan…

Vanaf nu mag het dus officiëel gezegd worden. Ik heb dus deelgenomen aan de Designers 2009. Ik ben geselecteerd geweest uit honderden kandidaten, opzich al een mooie prestatie. 12 getalenteerde designers nemen het op tegen elkaar en gaan de uitdaging aan. Er wordt tot het uitereste gegaan… De opnames zijn inmiddels achter de rug. Het programma gaat van start dinsdag 8 december. Zeker kijken! Hoe zal ik het er vanaf brengen??? 

Vandaag ging ik met naald en draad richting Groot-Bijgaarden. De selectieproef zou doorgaan in het motel waar we een praktische test zouden krijgen. Ik kwam aan om 9u. In groepjes van 4 kregen we de opdracht. We hadden 4 poppen ter beschikking en 5 meter baalkatoen. “Maak iets” luidde de opdracht. “Iets wat jij bent”, je hebt 1 uur de tijd. Voor het eerst in mijn leven was ik verplicht om te draperen en af te wijken van mijn patronen. Ik moest de grond los laten en mijn verstand op 0 zetten. Het bleek aardig te lukken al was de concurrentie heel groot want ik was niet de enige met visie en talent. Ik maakte een bovenstukje met een leuke drapage, afgewerkt met een strakke tailleband. Het spanningsveld op de rug zorgde voor een leuk element. Na een uur en na een heleboel papieren in te vullen was het tijd voor de psycholoog. De man testte mij op mijn karakter en persoonlijkheid. Na de psychologische test moest ik voor een professionele jury van 6 man verschijnen waaronder Erik Verdonck. Ik vond het allemaal heel leuk en uniek. Een leuke ervaring die niet voor iedereen weggelegd is. Erik week met zijn doordringende blik niet af van mijn ontwerp en mijn persoontje. Ik zal schriftelijk op de hoogte worden gebracht of ik geschikt ben voor het programma of niet. Ik heb niets te verliezen en ben meer dan blij dat ik al zo ver ben geraakt. Tenslotte gaan er maar enkelen door.

Enkele dagen geleden kreeg ik het leuke nieuws te horen dat ik geslaagd ben voor de eerste ronde voor het tv-programma “de designers”.De 2e selectieronde gaat door in Groot-Beigaarden in de carestel motel. We krijgen er een opdracht en verschijnen er voor een professionele jury. Spannend!

Woensdag ging ik samen met een vriendin naar Parijs waar we afgesproken hadden met 2 jongens van Parijs zelf. Ik kende hen via het werk, ze zouden ons de leukste plekjes van Parijs laten zien en samen met ons de designerwijken doen. Ik wilde al langer nog eens naar Parijs, echt specifiek om inspiratie op te doen voor mijn collectie en eens de peperdure winkels te doen. Ik was al om 3u45 uit de veren want ik had een Thalys te halen en om die te halen moest ik op tijd in Brussel-Zuid zijn. Ik en I. keken er enorm naar uit en van vermoeidheid was weinig te merken. Om 6u43 vertrok onze Thalys naar Paris-Nord. Eens in Paris-Nord stonden de 2 jongens ons al op te wachten. Het was nog te vroeg om de shops te doen want het was slechts iets na 8. Op een terrasje aan Centre Pompidou dronken en aten we iets. Het weer was stralend en ik liep er heel erg vrolijk bij. Parijs is pure poëzie voor mij, pure nostalgie en pure passie. Een stad met zoveel charisma, charme en persoonlijkheid, daar kan je geen negatieve ingesteldheid bij hebben. Mijn opgewektheid maakte de sfeer tussen ons 4 super goed. We deden peperdure winkels waarvan de impressionantste toch wel Jean-Paul Gaultier, Dior, Louis Vuitton en Chanel waren. De portiers openden de deuren voor ons en eerst wat onwennig maar heel zelfverzekerd gingen we de winkels binnen. Wat me trouwens opviel is dat niemand uit de hoogte deed en iedereen vooral heel vriendelijk was. Naast de gekenden en groten der aarde zagen we ook de nieuwe generatie, de toekomst. De jongens wilden ons heel graag van de typische Franse koekjes laten proeven. Deze met chocolade omringde koekjes waren overheerlijk! Chocolade… mijn grote liefde die ik nooit wil verliezen. Een smaak zo puur en helder… dat is chocolade. Het smelt op je tong en laat de meest doordringende smaak na die je nooit van je leven meer kan vergeten. Na de koekjes wandelden we verder en we namen in the middle of the street een foto met op de achtergrond de Arc de Triomf.Een mooi moment. Jammer dat foto’s geen geluid kunnen weergeven. Geluid is toch wel een deel van een bepaald moment. We aten iets op een leuk terrasje. Na ons eten was het niet zo simpel om terug onze moed bij elkaar te rapen en verder te stappen. Onze benen en voeten werden oververmoeid. We zagen enkele vintage winkels en doorkruisten straatjes die vrij alternatief waren. De sfeer bleef er goed in zitten en zeker omdat we wisten dat de jongens ons met de overschot van de tijd gingen entertainen met een leuke wandeling richting Sacré Coeur en Montmartre. Geen Parijs zonder Montmartre voor mij. Deze plek weet me telkens opnieuw te inspireren, te boeien en te verbazen. Het zicht is er ook adembenemend. We rustten even uit op een van de vele trappen en genoten daar van een mengelmoes van geluid veroorzaakt door straatmuzikanten. Het ademde sfeer uit en ik werd neerslachtig als ik zag dat we bijna moesten doorgaan voor onze Thalys. Geen Parijs zonder Crème Anglaise vertelde één van de jongens. Ze besloten met ons de rest van de tijd nog door te brengen aan het station op een terrasje. Zonder dat we iets hadden gevraagd kwam er een mega stuk taart voor onze neus te staan. Weeral is de chocolade het dominante van heel het bord. Het was overheerlijk en ik wilde graag de smaak voor altijd met mij meedragen. We zijn heel erg moe en onze Thalys had vertraging. De jongens namen van ons afscheid aan onze Thalys. Deze mooie exclusieve dag was niet zo bijzonder geweest zonder hun warme ontvangst. Parijs is iets wat je moet beleven en het liefst samen. Iedere keer opnieuw laat Parijs een diepe indruk op me na. Ik wil snel terug want er valt nog zoveel te ontdekken…

Voor “Mode met maten” ontwierp ik een retro kleedje met als inspiratiebron de jaren 20. Mijn stoffenkeuze was een moeilijke zaak want ze moest iets bijzonders hebben.Ze moest leuk en makkelijk aanvoelen en chique ogen. Tenslotte moest de stof goed communiceren met een dunne stof die drappage toeliet. Het kind kreeg de naam “Retro Chique” en zal straks ook het frontbeeld worden van mijn toekomstige website die volop in opbouw is. Strak, elegant, ondoorgrondbaar en verleidelijk zo moet mijn website er gaan uitzien… Het kleedje Retro Chique heeft die troeven in handen. Dankzij de fotograaf Peter Bauwens en het model Ilona Croes heeft deze creatie de juiste presentatie gekregen. De beelden fitten perfect met mijn gedachtengang. Het heeft de elegantie en verleidelijkheid naar boven gebracht, wat het beeld heel breekbaar, broos en dramatisch maakt. De contradictie van het leven, hoe meer men bloot geeft van zichzelf hoe breekbaarder alles wordt. We hebben aan deze beelden uren gewerkt maar het heeft zijn nut gehad.

Voor “Dressed to kil(t)”, de Schotse beurs, sloegen ik en Leen d’Hondt de koppen bij elkaar. Het resultaat werd een frivool pastel roze jurkje met als inspiratiebron de jaren 50 drive in. Helden zoals oa Ritchie Valens, Elvis en the Beach boys gaven dit ontwerp de juiste drive. Ook deze creatie kreeg een naam: “Happy days”.
Happy days is speels, vrouwelijk en sexy. Ook dit beeld is genomen door Peter Bauwens. Het model is terug Ilona Croes.

Dressed to kill(t) was op z’n minst weer een succes te noemen. Dat zo een catwalk veel werk en kopzorgen met zich meebrengt, dat weet iedereen, maar ik wil toch ook eventjes benadrukken dat de sfeer achter de schermen toch wel heel leuk is. De stress voor de catwalk, lopen en racen tegen de tijd om het haar, make up en styling goed te krijgen en euforie na de catwalk, de mannequins en ontwerpers die elkaar proficiat wensen en eventjes alles kritisch maar tevreden op een rijtje zetten. Een woordje meer over dressed to kill(t) zelf, de show en ons design:

Dressed to kill(t) is een Schotse organisatie die een modeshow organiseert, het is verplicht rond een tartan ruit te werken. Je kan het hele gebeuren op 2 manieren opvatten, ofwel werk je typisch Schots met de echte Schotse elementen ofwel ga je de tartan ruit helemaal uit z’n context gaan trekken. Uit zijn context trekken… dat is wat wij deden. Ik en Leen d’Hondt sloegen onze creativiteit en inspiratie bij elkaar en kwamen uit op een frivool pastelroze jurkje dat de naam “Happy days” draagt. Happy days is geïnspireerd op de 50’s drive in. We zochten samen naar vernieuwende elementen en één van die elementen was het combineren van 2 totaal verschillende soorten stof. We gingen voor elegantie en eenvoud. Ons model Jannah zou het jurkje de perfecte drive geven die het zou moeten hebben. Zij had het elegante en frivole in haar en dat was nu net wat we zochten. Ons eerste idee op rolschaatsjes kon jammer genoeg niet doorgaan omdat het risico te groot was dat de rolschaatsjes zouden blijven steken bij de toch wel oneffen catwalk. Geen nood we gaven haar een plateautje met een zelfgemaakte milkshake beker in de hand. Bij de apotheose zou ze ons LP-bagje dragen, een klein tasje waarin 2 LP singles zitten. De nummer keuze viel op Richie Valens “come on let’s go” dat toch wel een mijlpaal is in de muziekgeschiedenis. 

De show ging van start, er was een intro waarin alle ontwerpen onmiddellijk te zien waren, daarna kwamen de ontwerpen per 2 op op een eigen nummerkeuze. Er zaten enkele hele sterke creatieve werkjes tussen. Jammer dat de man die de ontwerpers moest afroepen de foute namen afriep, maar zoals altijd gaat er wel iets mis… Ik denk terug aan mijn eindefilé van vorig jaar waarin de generale repetitie bar slecht was en een model veel te laat kwam opdagen. Ik denk terug aan mode met maten waarin een mannequin haar op enkele minuten helemaal moest omkleden en ik in de rapte een rits kapot trok. Haha dat is de charme van het vak. Er was veel volk en ik kon zien dat de mensen geboeid keken. Mijn harde kern was er natuurlijk ook, mijn ouders, mijn vriendje Kevin en zijn ouders waren aanwezig. Ook een goede vriendin volgde de show en ook bij haar viel het in goede aarde. Het zou een lange dag worden want ik zou diezelfde avond samen met Kevin en 2 super leuke meisjes van Syntra naar LOVELIFE gaan. De dag was veeeeel te lang en veel te vermoeiend, maar het was super leuk. Ik blik weeral heel positief terug op de mooie ervaring. Hieronder vind je enkele foto’s van de show en natuurlijk ons eigen ontwerpje. Alle foto’s kunnen binnenkort onder de knop defilé’s bezichtigd worden. Ik geef een seintje als ze online staan. 

Ons ontwerpje: HAPPY DAYS door Leen d’Hondt en Lindsey Nechelput

 

LOVELIFE:

Een dag vol muziek en dans. Een unieke beurs met de meest uiteenlopende Schotse producten en nog veel meer!

Dressed to Kill(t) Modeshow 
Op een heuse catwalk zullen op zaterdag volledig unieke Schotse kledingontwerpen worden geshowd. Dit mag u niet missen, eenmalig en alléén op de Schotse Beurs in Gent. 

Datum en uur
13, 14 en 15 februari 2009
openingstijden 10:00 tot 18:00

Adres
ICC Gent

Toegang
€ 4,00 per persoon

Omdat Dressed to kilt een groot succes was in 2008 willen ze in 2009 terug beroep doen op creatief talent. Ik werk terug samen met Leen d’hondt en het staat vast dat het iets totaal anders zal zijn dan de vorige keer. We maken er samen iets speciaals en origineels van. We zullen aantonen dat de tartanruit meerdere mogelijkheden heeft dan enkel in de Keltische of Scotse niche te werken. Iets verklappen doe ik nog niet, daarvoor moet je komen kijken. de uur wordt later nog vast gelegd.

Hopelijk tot dan en geniet ervan!

Ontwerp 2008: