Aflevering 2: Evi geeft de designers een nieuwe opdracht: het ontwerpen van een indrukwekkende gala-outfit waarmee ze hun favoriete wereldster zien stralen op de meest exclusieve rode lopers.

De elf designers die de eerste uitdaging overleefd hebben, mogen eindelijk hun definitieve verblijfplaats ontdekken. Een mooi en comfortabel art deco herenhuis in modestad Antwerpen met een prachtig en professioneel uitgerust atelier. Het is welkom na die bijzonder korte nacht in de Vilvoordse kringloopwinkel Télévil. Maar veel tijd om bij te slapen is er niet, want Evi wacht de Designers op in een stoffenwinkel in het Brusselse…

Daar vertelt ze hen welke creatie de jury deze week van hen wil zien: een indrukwekkende gala-outfit waarmee ze hun favoriete wereldster zien stralen op de meest exclusieve rode lopers.

De designers krijgen een budget van 300 euro en een halfuur de tijd om stoffen uit te kiezen. Vooral Gianni heeft het moeilijk met die tijdsdruk, maar verder blijft iedereen kalm en netjes binnen het budget. Ook het vinden van wereldsterren die de muzes zullen zijn voor de nieuwe creaties, loopt vlot. Dit zijn de combinaties: Lindsey & de Belgische actrice Lyne Renée, Elles & Renée Zellweger, Freya & Kylie Minogue, Glenn & Sarah Jessica Parker, Marco Stefano & Gwen Stefani, Basten & Lady Gaga, Jasmin & Audrey Hepburn, Gianni & Annie Lennox, Dirk & Rihanna, Amanda & Angelina Jolie en tot slot Tylaine & Gwyneth Paltrow .

Gedurende 48 uur geven de designers het beste van zichzelf om een prachtige jurk te maken. Glenn, Lindsey en alweer Gianni blijven echter lang twijfelen over de juiste snit.

Basten en Lindsey krijgen van coach Erik bovendien opnieuw commentaar te slikken over hun ontwerp. Vallen ze door de mand? Of krijgen ze net op tijd een geniale inval? De jury wacht een moeilijke beslissing. Christope Coppens, Veerle Windels en Ann Claes krijgen vandaag de steun van ontwerper Stijn Helsen.

Aflevering 1: Boordevol inspiratie maar ook met tonnen energie worden de 12 designers in de Vilvoordse kringloopwinkel Télévil door Evi Hanssen opgewacht voor hun allereerste opdracht.

Aan de slag met recyclagemateriaal

Ze krijgen al snel te horen dat ze tussen de zakken onverkoopbare en onbruikbare kleding naarstig op zoek moeten gaan naar stukken kleding, stoffen en accessoires waarmee zij elk een silhouet moeten ontwerpen.

Hiermee moeten ze de jury – ontwerper Christophe Coppens, Chief Buying Officer van JBC Ann Claes, mode-journaliste Veerle Windels en gastjurylid Walter Van Beirendonck – overtuigen. De designers moeten hen met deze creatie duidelijk maken wat hun visie op mode is.

Alles met de hand naaien

In het geïmproviseerde atelier van de kringloopwinkel probeert coach Erik Verdonck hen bij te staan met de nodige tips, maar eveneens met enkele kristische opmerkingen waarmee hij hoopt hun creativiteit nog wat aan te zwengelen. De designers ontdekken dat er geen naaimachines voorhanden zijn en dat hun ontwerp dus met de hand genaaid zal moeten worden. Sommigen geven grif toe dat ze nog nooit zonder een naaimachine gewerkt hebben. Anderen schrikt het handwerk totaal niet af, zelfs al moeten ze er hun nachtrust voor laten.

De klok tikt genadeloos verder. De volgende dag moet elk model de creatie van zijn of haar designer dragen en voor de jury defileren. De jury mag aan één ontwerper immuniteit schenken voor de volgende opdracht, maar moet tevens één ontwerper al meteen huiswaarts sturen. Voor de designers breken spannende momenten aan want dit is de eerste keer dat een professionele jury hun ontwerpen grondig onder de loep zal nemen en zich zal uitspreken over het potentieel ervan…

Vanaf nu mag het dus officiëel gezegd worden. Ik heb dus deelgenomen aan de Designers 2009. Ik ben geselecteerd geweest uit honderden kandidaten, opzich al een mooie prestatie. 12 getalenteerde designers nemen het op tegen elkaar en gaan de uitdaging aan. Er wordt tot het uitereste gegaan… De opnames zijn inmiddels achter de rug. Het programma gaat van start dinsdag 8 december. Zeker kijken! Hoe zal ik het er vanaf brengen??? 

Gisteren gingen we met een aantal naar de tentoonstelling van Martin Margiela kijken in het mode museum in Antwerpen.In oktober 2008 viert het Maison Martin Margiela haar 20-jarige bestaan. Naar aanleiding van deze verjaardag presenteert het MoMu de unieke tentoonstelling ‘MAISON MARTIN MARGIELA. (20) The exhibition’. Deze expo kwam tot stand in nauwe samenwerking met het Maison Martin Margiela. De rondleiding was begeleid door een gids die er heel veel over wist en duidelijk een grote fan was van zijn werk. Ik was iets minder enthousiast, de filosofie die Margiela gebruikt druist tochwel in tegen mijn filosofie over mode. Hij herwerkt 2e handsstukken tot nieuwe stukken, de stukken zijn over de volledige lijn niet afgewerkt want zo past het in zijn concept. Waarom een jurk op maat maken? Je kan even goed alles onmiddellijk groot genoeg maken vb in maatje 75. Een winkel als een vervallen krot en daar je collectie in verkopen, schoenen wit verven met de goedkoopste verf en het dan een uniek stuk noemen omdat de verf afbrokkelt terwijl je stapt. Bovendien zijn er een pak mensen die er een bom geld voor neersmakken… ik heb daar toch vele vragen bij. In mijn ogen is mode en fashion vakwerk. De perfectie in afwerking. Trendzetten, vernieuwen en eruit springen soms door zijn eenvoud of een nieuw toegevoegd element. Mode is nog altijd iets wat draagbaar moet zijn, hoe extravagant ook. Speciaal en extravagant wil niet zeggen dat het niet draagbaar is. Maar oude schoenen met witte verf verven en dat dan mode noemen… ik weet het allemaal niet zo goed. Een mantel met 4 mouwen, men moet niet speciaal doen om speciaal te doen, of om op te vallen. De moeilijkste dingen zijn nog steeds vernieuwen in eenvoudige draagbare dingen. Nieuwe trends zetten en ervoor zorgen dat iedereen naar je opkijkt. Het samenstellen van kleuren en niet zomaar alles in wit en zwart brengen…

Na de tentoonstelling zijn we nog naar de winkel van Yohji Yamamoto geweest en dat was heel wat anders. In mijn ogen een heel groot man die mode als passie in zich draagt. Het is niet iets wat ik zou ontwerpen, maar de stukken die ik gezien heb waren vernieuwend, heel speciaal maar heel draagbaar. Er wordt duidelijk gezocht naar nieuwe vormen en details. Ik zou graag afsluiten met enkele stukken uit de collectie van Yamamoto en Margiela.

Martin Margiela:

Yohji Yamamoto

Van vrijdag 19 tot woensdag 24 december vindt de derde editie van Music for Life plaats: een bewustmakings- en geldinzamelingsactie die dit jaar in het teken staat van het vluchtelingenprobleem, meer bepaald de miljoenen moeders die met hun kinderen op de vlucht zijn voor oorlog en geweld.
Volgende vrijdag gaat Music for Life van start. Overal in Vlaanderen worden ondertussen al acties gehouden of voorbereid ten voordele van moeders op de vlucht.

Ayco Duyster is als ambassadrice van Music For Life naar Oeganda gereisd om er de moeders in de vluchtelingenkampen te bezoeken. Ze heeft de problematiek aan den lijve ondervonden en heeft er gemerkt welke belangrijke rol het Rode Kruis speelt in de hulpverlening. Vandaag het verhaal van Bicenta.

Net buiten het grote vluchtelingenkamp van Pabbo ontmoet ik Bicentina. Bicentina is 45 en als gevolg van het conflict in Oeganda alleenstaande moeder van 5 kinderen. Ze was ooggetuige van de brutale moord op haar man door het Lord’s Resistance Army. Haar broer en haar oudste zoon werden ontvoerd. Ze heeft nooit meer iets van hen gehoord. Bicentina leeft in Layima, een transitkamp in de buurt. Zo’n transitkamp is kleiner, minder overbevolkt en er is meer plaats tussen de hutten zodat je iets meer ademruimte hebt. De transitkampen zijn een eerste stap naar een mogelijke terugkeer en re-integratie van de vluchtelingen.Bicentina is één van de vrouwen die steun krijgt van het Rode Kruis via een Cash For Work programma. Daarmee verwerft ze een inkomen dat haar op weg helpt naar meer zelfstandigheid. Onder begeleiding heeft ze samen met een paar andere vrouwen een stuk landbouwgrond vrijgemaakt om opnieuw te bewerken. Dagelijks komen ze hier wieden en werken. In ruil krijgen ze een kleine vergoeding. Met dat geld wordt het onderhoud van haar gezin vergemakkelijkt en worden de kansen groter dat ze net genoeg kan sparen om in de toekomst naar haar eigen streek terug te keren.

De vraag die ik nu het meeste krijg is: “Wat is je nu het meeste bijgebleven van je reis?” Dat wij de mogelijkheid hebben om miljoenen mensen de kans op een beter leven te geven. Ik heb zo veel prachtige kinderen gezien, sterke vrouwen, een mooi en gastvrij land, maar door de gevolgen van een smerige oorlog slagen ze er niet in om nog een écht gezinsleven te hebben. Als overleven een fulltime job is, dan is er niks anders. Geen tijd om te spelen, knuffelen, stimuleren, …Wij kunnen helpen door er voor te zorgen dat er rekening wordt gehouden met de noden van de vrouwen bij de planning en organisatie van de hulpverlening, dat vrouwen een inkomen krijgen om zelfstandiger te worden, dat vrouwen bescherming krijgen, psychologische en medische bijstand en dat gezinnen die uiteengerukt werden elkaar opnieuw kunnen vinden. Steun Music For Life van 19 tot en met 24 december!

Speciaal voor Music For Life 2008 maakte het onuitgegeven duo Tom Helsen en Geike Arnaert (ex-Hooverphonic) het themalied ‘Home’. De single is te koop en de opbrengst gaat integraal naar Music For Life.

Tal van andere acties zoals “bed on the run”, veilingen, busconcert ect… zijn gaande.
We hopen ook op uw steun!

Vanaf zondagavond stond alles droog. Slechts nog enkele druppels kregen we uit onze kraan. Door een lek in Sint-Pieters-Leeuw vielen tal van Gemeentes en steden zonder water. Ninove en Geraardsbergen waren er het ergste aan toe. Tot enkele uren geleden kwam er heel weinig water uit de kraan en op maandag kregen we helemaal niets van water te zien. Wc, koken, wassen, poetsen was dus een probleem zeker als je afspraken hebt en je haar dringend zou moeten gewassen worden. Er werden flessen water gekocht, maar het was een grote chaos in de warenhuizen. De brandweer deelde ook zakjes uit. Ons water moet nu tot morgen avond gekookt worden alvorens te gebruiken. De gedachte dat vele mensen in Afrikaanse landen zonder water moeten leven is verschrikkelijk. Ik kan dan ook het grootste respect opbrengen voor acties zoals oa die van stubru. Vorig jaar konden ze vele centjes schenken aan landen die waterproblemen hadden, dit jaar zetten ze zich in voor vrouwen en kinderen op de vlucht voor oorlog. Ik hoop dat het een even groot succes wordt want het zijn problemen waar heel weinig mensen blijven bij stil staan. Het is nochtans niet iets om zomaar tegen je neer te leggen want jij zou je eens in die situatie moeten bevinden…

Op vrijdag 17 oktober was het alweer zo ver, de zesde editie van het modedefilé van Spullenhulp ging van start. 22 ontwerpers waaronder Edouard Vermeulen, Delvaux, Girls from Omsk, Emilie Beaumont, Johanne Riss en vele anderen toonden hun unieke creaties die ze gemaakt hadden uit stoffen, kledingstukken en accessoires van spullenhulp. Na de show zouden deze ontwerpen geveild worden ten voordele van een opvangtehuis voor jonge daklozen. 

Alles dreigde in het water te vallen door een hevige brand. We kwamen aan aan de ingang van Spullenhulp en ik zag een grote rookpluim. Ik dacht dat het gebouw in brand stond. Ik wist dat een vriendin die ik ken van mijn avondschool al voor mij was binnen gegaan dus dacht ik dat het wel geen kwaad zou kunnen. Plots kwam iedereen terug naar buiten, de mensen werden geëvacueerd want een gebouw dat vlak tegen dat van Spullenhulp stond vatte vuur. Media waren onmiddellijk ter plaatse en deden hun ding. Alle mensen moesten op straat blijven staan. Ik wist dat mijn leerkracht en nog een paar mensen achter waren in het busje die je van de parking naar het gebouw bracht. Ik belde haar onmiddellijk en we bleven zo met elkaar in contact. Er heerste grote chaos. Zeker 7 of 8 brandweerwagens waren ter plaatse. De mensen hadden kou, maar de sfeer bleef er wel in. De brand woedde hevig en we waren er allemaal van overtuigd dat alles zou afgelast worden. Na een tijdje kregen we dan toch het bericht dat alles onder controle was en dat het hele gebeuren toch zou doorgaan. Ik stond vlak tegen Edouard Vermeulen maar had het jammer genoeg niet door! Hoe stom moet je daar voor zijn?! Ach het zou toch maar een korte babbel geweest zijn want we mochten binnen…

… Eens binnen was het allemaal snel vergeten. We waren vooral blij dat we na 1u30 in de kou nu in de warmte stonden. We hadden recht op een lekkere cocktail en die gingen we dan ook halen. Iedereen was er geraakt en keken er naaruit om de creaties te bekijken. Alles werd stevig ingang gezet. Ontwerpers zoals Emilie Beaumont, Amandine Jehin, Louise Assomo, Edouard Vermeulen (Natan), Nicolas Woit en Annette Kölling wisten mijn smaakpapillen wel te stimuleren! Er was ook wat stuntelligheid door de immens hoge hakken. Eén van de modellen van Mademoiselle Jean viel 3x op de catwalk, de schoenen waren zo hoog dat ze haast niet te bewandelen waren.  Visueel zag alles er heel net uit. Mooie tekeningen wisten mijn aandacht wel te stelen. Muziek was heel modern en heel gepast bij die bepaalde creaties. Ik hoop er volgend jaar weer bij te zijn en wie weet ooit als ontwerper zelf? … Wat zal de toekomst brengen? You never know!

Hieronder kan je enkele foto’s bewonderen van de creaties:

Terwijl Papoea Nieuw Guinea wegzakt, vechten mensen in Georgië.

Terwijl het poolijs afsmelt, sterven miljoenen kinderen in Somalië aan hongersnood.

Terwijl de ijsbeer uitsterft, tracht de taliban zn macht te grijpen.

Terwijl noodweer nog meer armoede zaait in Haïti, maken mensen zich druk om faciliteitsgemeenten.

Terwijl heel Azië te kampen heeft met overstromingen, blijven West-Europa, USA en China maar vervuilen…

Voor de eerste maal in de menselijke geschiedenis kan men rond de Noordpool varen — het Poolijs smelt vlugger dan velen voorzagen, waardoor het zeeniveau sneller stijgt. Landen op kleine eilanden maken reeds evacuatieplannen om het overleven van hun bevolking te waarborgen.

Binnen een week zetten deze kleine eilanden een resolutie op de agenda die de VN Veiligheidsraad oproept om de klimaatverandering te behandelen als een hoog-dringende bedreiging van de internationale vrede en veiligheid.

Maar de eiland-landen campagne voor overleving krijgt sterke weerstand en hebben dus onze hulp nodig. Teken nu de petitie — ze zal volgende week door de ambassadeurs van de eilanden voorgesteld worden op de VN. Hoe meer ondertekenaars, hoe dringender dat deze oproep zal klinken om onze gemeenschappelijke toekomst te beschermen.

Teken petitie… baat het niet dan schaadt het niet.
http://www.avaaz.org/nl/islands_climate_warning/?cl=125244535&v=2127

Gisteren was het de opening van de Olympische spelen en dat was nu toch iets wat we niet wilden missen. Ik en de papa namen ons eventjes vrij om naar de opening te kijken. Ik zeg niet gauw van iets dat het onwezenlijk is , maar dat was dus echt wel abnormaal. Er stonden 1000den mensen hun act te doen in een gigantisch stadion. Dat er zomaar een papier hing rond te draaien in de lucht van 800 kg dat was normaal, dat ze met 1000den de boekdrukkunst allen hyper gelijk uitbeelden dat was normaal, dat ze met roeispanen beelden vormden dat was normaal, dat de dansen op de seconde gelijk waren dat was normaal… Daarvoor moet je China heten om zoiets voor mekaar te krijgen. De overgave, het gevoel, de expressie dat kan geen enkel ander ras volgens mij. De grote Chinese punten werden in de verf gezet zoals oa de zijde, de kaligrafie, de boekdrukkunst en natuurlijk ook de krijgskunsten. Ik heb al zelden zo een opening gezien… nee eigenlijk heb ik nog nooit zo een overweldigend spektakel gezien. Het was gewoon onwaarschijnlijk om zoiets voor mekaar te krijgen. Ze vertelden dat 1 stukje 10 maanden oefenen was. Wie zo een choreografie neerpent is in mijn ogen ook een grootmeester. Olympische spelen, op dit vlak wist je me te overtuigen… jammer genoeg zijn ze zo contradictorisch. 900 miljoen mensen leven op de rand van de armoede in China en als overmaat bij ramp wordt bijna al het water in het binnenland weggepompt naar Beijing zodat er een grote schaarste heerst in het binnenland…

China, is het dan nodig miljarden te besteden aan een groots spektakel terwijl er zoveel armoede en miserie heerst in uw land?