Woensdag ging ik samen met een vriendin naar Parijs waar we afgesproken hadden met 2 jongens van Parijs zelf. Ik kende hen via het werk, ze zouden ons de leukste plekjes van Parijs laten zien en samen met ons de designerwijken doen. Ik wilde al langer nog eens naar Parijs, echt specifiek om inspiratie op te doen voor mijn collectie en eens de peperdure winkels te doen. Ik was al om 3u45 uit de veren want ik had een Thalys te halen en om die te halen moest ik op tijd in Brussel-Zuid zijn. Ik en I. keken er enorm naar uit en van vermoeidheid was weinig te merken. Om 6u43 vertrok onze Thalys naar Paris-Nord. Eens in Paris-Nord stonden de 2 jongens ons al op te wachten. Het was nog te vroeg om de shops te doen want het was slechts iets na 8. Op een terrasje aan Centre Pompidou dronken en aten we iets. Het weer was stralend en ik liep er heel erg vrolijk bij. Parijs is pure poëzie voor mij, pure nostalgie en pure passie. Een stad met zoveel charisma, charme en persoonlijkheid, daar kan je geen negatieve ingesteldheid bij hebben. Mijn opgewektheid maakte de sfeer tussen ons 4 super goed. We deden peperdure winkels waarvan de impressionantste toch wel Jean-Paul Gaultier, Dior, Louis Vuitton en Chanel waren. De portiers openden de deuren voor ons en eerst wat onwennig maar heel zelfverzekerd gingen we de winkels binnen. Wat me trouwens opviel is dat niemand uit de hoogte deed en iedereen vooral heel vriendelijk was. Naast de gekenden en groten der aarde zagen we ook de nieuwe generatie, de toekomst. De jongens wilden ons heel graag van de typische Franse koekjes laten proeven. Deze met chocolade omringde koekjes waren overheerlijk! Chocolade… mijn grote liefde die ik nooit wil verliezen. Een smaak zo puur en helder… dat is chocolade. Het smelt op je tong en laat de meest doordringende smaak na die je nooit van je leven meer kan vergeten. Na de koekjes wandelden we verder en we namen in the middle of the street een foto met op de achtergrond de Arc de Triomf.Een mooi moment. Jammer dat foto’s geen geluid kunnen weergeven. Geluid is toch wel een deel van een bepaald moment. We aten iets op een leuk terrasje. Na ons eten was het niet zo simpel om terug onze moed bij elkaar te rapen en verder te stappen. Onze benen en voeten werden oververmoeid. We zagen enkele vintage winkels en doorkruisten straatjes die vrij alternatief waren. De sfeer bleef er goed in zitten en zeker omdat we wisten dat de jongens ons met de overschot van de tijd gingen entertainen met een leuke wandeling richting Sacré Coeur en Montmartre. Geen Parijs zonder Montmartre voor mij. Deze plek weet me telkens opnieuw te inspireren, te boeien en te verbazen. Het zicht is er ook adembenemend. We rustten even uit op een van de vele trappen en genoten daar van een mengelmoes van geluid veroorzaakt door straatmuzikanten. Het ademde sfeer uit en ik werd neerslachtig als ik zag dat we bijna moesten doorgaan voor onze Thalys. Geen Parijs zonder Crème Anglaise vertelde één van de jongens. Ze besloten met ons de rest van de tijd nog door te brengen aan het station op een terrasje. Zonder dat we iets hadden gevraagd kwam er een mega stuk taart voor onze neus te staan. Weeral is de chocolade het dominante van heel het bord. Het was overheerlijk en ik wilde graag de smaak voor altijd met mij meedragen. We zijn heel erg moe en onze Thalys had vertraging. De jongens namen van ons afscheid aan onze Thalys. Deze mooie exclusieve dag was niet zo bijzonder geweest zonder hun warme ontvangst. Parijs is iets wat je moet beleven en het liefst samen. Iedere keer opnieuw laat Parijs een diepe indruk op me na. Ik wil snel terug want er valt nog zoveel te ontdekken…
