Marrakech, de rode stad.

Terug van weg geweest. Zoals iedereen hier wel al zal weten zijn we naar Marokko gegaan, meerbepaald naar Marrakech, de parel van Marokko.

Marrakech is niet de hoofdstad van Marokko, maar de stad gaf het land zijn naam. Je mag niet naar Marokko reizen zonder de stad die men ‘de parel van het zuiden’ noemt te bezoeken.

Marrakech laat een bezoeker niet koud. De stad is iets aparts en heeft mijn hart gestolen. Verdwalen in de drukke steegjes en u laten leiden door de vriendelijkheid van de mensen maken Marrakech bijzonder. Marrakech is een juweel, een parel die als je ze meer en meer aankijkt mooier en mooier wordt. Marrakech is in eerste plaats het hart van Marokko. Haar ligging is ideaal strategisch gelegen tussen de Atlantische Oceaan en de Sahara. Deze positie zorgde ervoor dat de stad gedurende eeuwen een overheersende rol kon spelen als Zuidelijke hoofdstad van de Maghreb. Bij Marrakech begint het zuiden van Marokko, dat merk je aan de ongelooflijke geuren en kleuren. Het klimaat is niet warm maar heet, dat doet ons beseffen dat we aan de voet van de woestijn zitten. Volgens de legende werd de Koutoubia moskee gebouwd in het hartje van de stad en bloedde die zo hard dat alle muren van de huizen en gebouwen rood kleurden. Dat rood vormt ook de achtergrondkleur van de Marokkaanse vlag.

Wij logeerden in een Kasbah, een Kasbah is een lemen huis dat in de woestijn gelegen is. We kozen voor iets typisch Marokkaans, omdat we het land in al haar facetten wilden leren kennen. Onze kasbah was niet te bereiken via banen, want die waren er niet. We moesten het zand en de stenen trotseren. De Kasbah was gelegen in een Berberdorp waar de mensen nog nooit verder geweest waren dan hun dorpje zelf. De shock was groot. Ik kan niet genoeg de armoede en de vriendelijkheid benadrukken. Een land met heel erg grote contrasten. Er zijn bijna geen voorzieningen en al zeker niet in de berberdorpen.Zoiets doet ons beseffen hoe goed we het hier wel hebben. Ook begrijpen we nu waarom er zoveel mensen illegaal hun land proberen te ontvluchten. Hun thee is er ongelooflijk goed. Munt is hun specialiteit, toch hebben we ook de plaatselijke Berberthee geproefd toen we uitgenodigd waren bij mensen die ons van straat geplukt hadden. Het land en zijn mensen zijn parels, nog nooit heb ik me ergens zo veilig en gelukkig gevoeld. Alsof iets me aantrekt om daar te zijn. De cultuur heeft me ook geraakt.De vele vooroordelen die mensen over Marokkanen en Islam hebben zijn van tafel geveegd. Ik ben zonder enig vooroordeel vertrokken. De Islam is wel aanwezig, maar volledig gesluierde vrouwen zie je er bijna niet. De gewone hoofddoek is de meerderheid. Dat de vrouwen niet mogen buitenkomen en schuw zijn is een grote fabel. De vrouwen zijn er zelfs even vriendelijk als de mannen. Dat vrouwen geen man durven aankijken is ook een grote fabel. Dat Marokkanen luierikken zijn is nog een grotere fabel, want daar werken ze echt hard voor hun +- 200 euro die ze kunnen verdienen in de maand. Marokko heeft mijn hart gestolen en met gemengde gevoelens vertrok ik (iedereen trouwens) terug naar huis.

Ik schrijf een reisverslag dat jullie zeker moeten lezen want wij zijn daar echt dingen tegen gekomen die je niet voor mogelijk houdt. Alle foto’s komen op het reisverslag te staan, maar ze zijn nu al te bekijken op mijn Flikr pagina, waar ik een apparte set aangemaakt heb (daar kan je de foto’s in juiste volgorde zien) http://www.flickr.com/photos/8109300@N05/

Hier zijn een paar foto’s ter illustratie.